یکنواختی

حتما شنیدی که می گن: کبوتر با کبوتر باز با باز کند همجنس با همجنس پرواز
می دونی چرا؟ چون کبوتر نمی تونه مثل باز پرواز کنه واگر اونها بخوان باهم بپرند همیشه کبوتر عقب می افته!!!اگه باز بخواهد از خود گذشتگی بکند وپایین بپره یک عمر برخلاف آنچه که هس ومی تونه باشه باید زندگی کنه و اگر کبوتر بخواهد همیشه مثل باز اون بالا بالاها پرواز کنه زود خسته می شه ودیگه قادر به ادامه راه نیس...

این واقیعتی است که در تمام زندگی ما مصداق داره... تو رفاقتامون و دوستی هامون تو شراکتهامون و زندگی هامون ...آخه اگر غیر از این باشه معمولا هیچکدامشان دوام زیادی پیدا نمی کنند...
برای همین ما آدمها باید یه عمر به دنبال کسی باشیم که مثل خودمون باشه!؟ مثل خودمون فکر کنه رفتار کنه راه بره ... درکل اون چیزی را که من باور دارم او هم داشته باشه...
اما می دونی به خاطر همین قضیه دنیامون چقدر کوچک شده؟!!
چون یه عمر دنبال خودمون وتو خودمون غرق بودیم وغیر از خودمون هیچکس وهیچ چیز را ندیدیم! اگر هم دیدیم نخواستیم باورش کنیم...می دونی؟ گاهی از این وضعیت خسته وکسل می شم... به هر طرف که رو بر می گردونم چیز تازه ای نمی بینم...
همین باعث شده یک عمر به همه چیز خو کنم وفکر نکنم که می شه غیراز این هم بود...و می شه گاهی مثل باز پرید...
نمی گم باید سعی کرد چیزی غیر ازخودت باشی...
نمی گم تضاد و اختلاف خوبه...
نمی گم می شه خودت سیاه باشی و همپایت سفید !
اما فکر می کنم خوبه برای تنوع هم که شده گاهی کبوتر سعی کنه مثل باز بالا بپره حتی اگه خسته بشه ... گاهی هم باز گذشت کنه وهمراه با کبوتر پایین بپره حتی اگر براش خیلی پایین باشه...

اینطوری شاید کمی از این یکنواختی دربیایم وچندی از خودمون فاصله بگیریم...
می دونی اگر تو این راه خسته هم بشیم حداقل این حسن را داره که می فهمیم نمی تونیم غیرازاون چه که هستیم باشیم...واین دیگه دست من نیست که من کبوترم وتو باز...

-----------------

سپـــــــــــــــــــــــــــــــید و ســـــــــــــــــــــــــــــــــیاه

+ نوشته شده در شنبه ششم خرداد ۱۳۹۱ساعت 22:46 توسط دبير کل مجمع عمومی مردگان گورآباد | |