اینک ای یاران و همراهان، بشنوید حدیث اندوه مرا…

اینک ای یاران و همراهان، بشنوید حدیث اندوه مرا… روزگاری چند بگذشت و سرانجام آن روزی که فلک از گردش بازماند و زمین نفس در سینه حبس کرد، فرا رسید. همان روز که فرشتگان دست از نوا کشیدند و جامه‌های ماتم بر تن کردند، که مگر توان گریختن از حکم ازلی باشد؟ ننه‌م، آن عزیزتر از جان، آن روشنی‌بخش خانه و دل، پس از روزگاری سخت و رنجور، این *دنیای دون را وانهاد و به دیاری دیگر شتافت.و من، تنها و بی‌کس، در میانه این جهان، ایستاده‌ام. شاید عجیب نماید که اندوه بر دلم سنگینی نمی‌کند؛ نه بدان سبب که فقدانادامه مطلب

برچسب: نویسنده: بهنام جلالی تاريخ: جمعه 3 مهر 1405 ساعت: 12:55

اعلامیه رسمی ملت گورآباد در باب "جنگ دوازده روزه" و حال خوش روزگارمان

اعلامیه رسمی ملت گورآباد در باب "جنگ دوازده‌روزه" و حال خوش روزگارمان ملت شریف،بله، ما هم شنیدیم...صدای موشک‌ها، تیترهای قرمز، تحریم‌های لعنتی، رجزخوانی‌های صبحگاهی و تحلیل‌های شبانگاهی. جنگی در گرفت، دوازده روز تمام، بوق و کرنا، آتش و دود، شبکه‌های خبری سر از پا نمی‌شناختند و ملت دنیا در اضطراب...اما اینجا، در مرزهای امن گورآباد، ما گفتیم: «بذار دنیا بجنگه، ما فعلاً چای‌مونو بخوریم.»اینجا نه بمب افتاد، نه تحلیل پرتاب شد، نه کسی رفت بالا که بگه پایین بیاین!ما صادقانه و شفاف اعلام می‌کنیادامه مطلب

برچسب: نویسنده: بهنام جلالی تاريخ: جمعه 3 مهر 1405 ساعت: 12:55

مسافر پیاده در ایستگاه جبر

مسافر پیاده در ایستگاه جبر از اون روزا بود که وقتی صبح از خواب پا می‌شی، نه بوی نون داغ تو کوچه میاد، نه پرنده‌ها آواز می‌خونن. یعنی همه‌چی مثل قبل هست، ولی یه چیزی نیست. یه تیکه از خودت کم شده، نمی‌دونی چی شده، ولی هست دیگه. مثل اون مواقعی که توی اتوبوس نشستی و داری سر می‌کنی، بعد یهو راننده می‌زنه رو ترمز و با صدای کلفت میگه: "مسافر پیاده!" ولی ماجرای من اینه که راننده حتی نگفت پیاده شو! خودم رو یهو وسط جاده پیدا کردم، کفشم لنگه به لنگه، کیفمم جا مونده تو اتوبوس. خیلی شیک و مجلسی، پیاده‌امادامه مطلب